Chwasty lubią kukurydzę

Zachwaszczenie plantacji zaczyna się od procesu kiełkowania i wschodów chwastów. Praktyków interesuje, jak zapobiec i wyeliminować w uprawach to naturalne dla przyrody zjawisko.

Na kiełkowanie i wschody chwastów wpływa wiele czynników. Do podstawowych należą: temperatura i wilgotność gleby, stężenie różnych jonów w glebie, a nawet jakość światła pod względem jego intensywności. Warto dodać, że niektóre chwasty lubią określone środowisko stworzone przez daną roślinę uprawną, co często jest związane z tzw. allelopatią. Wiedząc, które chwasty „darzą sympatią” kukurydzę, łatwiej jest przystąpić do ich eliminacji.

W przekroju roku bywa różnie

Ile gatunków „lubi” kukurydzę będzie zawsze dyskusyjne. Pomijając lokalne typy zachwaszczenia można przyjąć, że w zdecydowanej większości plantacji występuje w różnych proporcjach łącznie co najmniej kilka z ok. 20 gatunków chwastów charakterystycznych dla uprawy kukurydzy (tab. 1.). Termin i intensywność wschodów są związane z ich konkurencyjnym działaniem i zarazem sposobami i metodami ich eliminowania.

Na stanowiskach pod kukurydzę, na przełomie roku (grudzień – styczeń) praktycznie nic się nie dzieje (nic nie wschodzi). Od lutego przez marzec i większą część kwietnia wschody chwastów stopniowo się nasilają.
W praktyce nie są groźne, ponieważ giną pod wpływem różnych zabiegów agrotechnicznych wykonywanych przed siewem kukurydzy. Wyjątkiem są stanowiska w uprawie bezorkowej, na których chwasty są zwalczane z góry zaplanowanym zabiegiem glifosatem. Pilną obserwację łącznie z rozpoznaniem gatunków chwastów zaleca się przeprowadzić krótko po siewie (koniec kwietnia, początek maja), w celu doboru herbicydu o odpowiednim spektrum zwalczanych chwastów. Jeżeli dobrze znamy stanowiska i jesteśmy zorientowani, nasiona których gatunków chwastów znajdują się w glebowym banku, można zastosować herbicydy o działaniu przedwschodowym. Druga połowa maja, czerwiec, a nawet początek lipca, zwłaszcza dla późno sianej kukurydzy to okres intensywnych wschodów chwastów. Najliczniej w tym czasie pojawiają się gatunki ciepłolubne – jednoliścienne, tzw. prosowate (chwastnica, paluszniki, włośnice) oraz przedstawiciele dwuliściennych, takich jak: psianka czarna, szarłat szorstki czy żółtlica drobnokwiatowa.
To okres czasami pierwszych, ale bardzo często także korekcyjnych zabiegów.

inż. Adam Paradowski

fot. Fiedler

Cały tekst można przeczytać w wydaniu 02/2026 miesięcznika „Nowoczesna Uprawa”